Bahtımın yüzüme güldüğü vakitlerdi, yeryuvarlağının en kuz ucuna yürümüş idim. Şimdi artık erimiş olan buzdan denizin üzerinde kayaklarımı ve yükümü sürerek, buzdan dalgaları aşarak.

Orada yaşayan halkın arasında bir süre yaşamış, onlarla çiğ balık yemiş, öykülerini dinlemiş, soğuğa ve kuz iklime alışmaya çalışmıştım. Sonra da onların asla gitmediği sıfır noktasına yürümüş idim. Ama aklımda hep orada işittiğim o tuhaf öykü kalmıştı. İskelet kadının öyküsü. Yıllar sonra o buzsu öyküyü Estes'ten okumuş ve 25 Hortlak öyküsünden ikincisine ne kadar benzediğini düşünmüş idim. İşittiğim ile okuduğum arasında küçük farklar vardı ama buz denizinden çıkan iskelet kadın aynıydı. Birinde kadın, bir adamı izliyor ama adam kutup ayısına dönüşüyor ve onunla birlikte buz denize giriyor. Diğerinde babası tarafından denize atılıyor ki, geçmişte kutup insanlarında, 'fazla' kabul edilen küçük kızların ölüme bırakılma âdeti vardı. Estes'in anlattığı şeklinde devam edeyim. Balıkçının oltasına takılıyor iskelet kadın. Binbir Gece'de ifriti yakalayan balıkçı öyküsündeki gibi İnuit balıkçı da korkuyor; üstelik o kaçıyor, kadın kovalıyor. Balıkçı igloya giriyor kadın da giriyor. Yorgun balıkçı nihayetinde uyuyor. Düş gören insanların gözünden bazen bir damla yaş sızar ya, İskelet Kadın o yaşı içiyor ve sonra adamın kalbini davul gibi kullanarak güm güm vuruyor. Bir yandan da şarkı söylüyor, 'et, et, et' dedikçe vücudu etleniyor. İhtiyacı olan ve kendisini kadın yapan her şey için şarkı söylüyor ve ilk haline kavuşuyor. Tıpkı Ganj Nehri'nde yıkanınca yeniden dirilen kadın gibi. Özcan Yüksek / Atlas Mayıs 2008, sayı 182